Cząstki pola torsyjnego w pamięci asocjacyjnej człowieka

Rys.1. Wykresy spektroskopii dla pięciu preparatów homeopatycznych uzyskanych przez oddziaływanie różnych częstotliwości, przed ich zmieszaniem. Oś odciętych – kąt wiązki padającej względem płaszczyzny łamiącej mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

Preparaty te zostały skopiowane i zmieszane w równej proporcji tak aby uzyskać preparat mieszany o zasięgu K12 300cm, odpowiedni dla pomiarów spektroskopowych.

Uzyskane spektrum preparatu mieszanego (MIX) przedstawione jest na rys. 2 – wykres oznaczony czarnymi kwadratami. Dla preparatywnego wydzielenia jednego spośród zmieszanych preparatów (32,8kHz) użyliśmy wydzielonej preparatywnie frakcji 60 (czyli uzyskanej dla kąta 60º), którą ponownie użyliśmy do rozdziału spektroskopowego. Na rys 2 przedstawiony został oprócz spektrum mieszaniny, wynik rozdziału frakcji 60 – wykres oznaczony czerwonymi kółkami. Odzyskaliśmy prawie cały sygnał reprezentowany przez wyjściowy preparat homeopatyczny 32,8kHz. Czyli, jak to nazwaliśmy w poprzedniej publikacji 2 – „futerko” dla częstotliwości 32,8kHz. Nie wyłowiliśmy sygnału miedzi, który stanowi osobny element informacyjny. Ogólnie sygnał związany z częstotliwością można wyciągnąć niejako „za ogon”, poprzez ustawienie spektroskopu na któryś z pików wystarczająco odseparowany od pików preparatów pochodzących od innych częstotliwości, a następnie wykonanie ponownego spektrum z tego sygnału.

Rys.2. Wykresy spektroskopii dla mieszaniny (MIX) pięciu preparatów homeopatycznych (czarne kwadraty) i spektroskopii preparatywnie uzyskanej frakcji 60 (czerwone kółka). Dla przejrzystości, wykres mieszaniny został przesunięty w górę przez dodanie wartości 100cm. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

Mamy więc sytuację, gdzie z mieszaniny skryptów informacyjnych potrafimy w prosty sposób wydzielić określony skrypt, na podstawie jednej dowolnej cechy znaczącej. Ważne jest też nasze spostrzeżenie, że nie nastąpiło zauważalne pogorszenie stosunku sygnał/szum w stosunku do pierwotnego preparatu homeopatycznego przed jego zmieszaniem.

Wyławianie zapisów nieorganicznych substancji chemicznych poprzez filtrację rezonansową za pomocą metalu

W drugim doświadczeniu zastosowaliśmy metodę wyławiania sygnałów związków chemicznych z użyciem filtracji rezonansowej. Wykonaliśmy mieszaninę trzech preparatów homeopatycznych nieorganicznych związków chemicznych z postaci krystalicznej; NaF [K12], MgCl2 [K12], CuSO4 [K8]. Jej spektrum przedstawione jest na rys. 3, górny wykres. Następnie w spektroskopie w miejscu gdzie umieszczana jest fiolka z preparatem homeopatycznym do zbadania, umieściliśmy pryzmat miedziany (kształt nie ma tu większego znaczenia) a obok poza osią optyczną badaną mieszaninę homeopatyczną, promieniującą na miedź. Wykres uzyskanego spektrum przedstawiony jest na rys. 3 niebieskimi trójkątami. Pryzmat wzmocnił nie tylko sygnał miedzi ale również sygnał powiązanych z nią w preparacie homeopatycznym pierwiastków siarki i tlenu z wprowadzonego do mieszaniny sygnału siarczanu miedzi. Dla porównania, na rys. 3 umieściliśmy wykres fitracji za pomocą spektroskopu, czyli wynik spektrum z preparatywnie uzyskanej frakcji miedzi (fr. 70). Ta metoda dała ten sam rezultat w szczególności w odniesieniu do stosunku intensywności sygnał/szum.

Rys. 3. Wydzielanie sygnału jednego ze związków chemicznych z mieszaniny homeopatycznej. MIX (czarne kwadraty) – spektrum mieszaniny NaF, MgCl2, CuSO4; fr70 (czerwone kółka) – spektrum dla frakcji 70, prism Cu (niebieskie trójkąty) – spektrum po filtracji z użyciem pryzmatu miedzianego. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K12 z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

Wyławianie zapisów nieorganicznych substancji chemicznych poprzez podświetlenie rezonansowe

W trzecim doświadczeniu dla wyławiania sygnałów związków chemicznych zastosowaliśmy metodę podświetlenia rezonansowego. Zmieszaliśmy w równej proporcji preparaty homeopatyczne następujących związków chemicznych: HgCl2 [K12], AgNO3 [K12], KMnO4 [K12], K2Cr2O7 [K2], NH4MoO4 [K10], (BiO2)NO3 [K11], (BiO2)2CO3 [K12], LiBr [K1], ZnS [K1], CdCl2 [K1], FeNH4(SO4)2 [K1], CuSO4 [K8], NaF [K12], MgCl2 [K12], CsCl [K12], Sr(NO3)2 [K1], KJO3 [K12], RbCl [K1], CoSO4 [K12], Th(NO3)2 [K6], Octan uranylu [K10], Octan Ni [K7], Winian Na,K [K11], Salicylan Cu [K2]. W spisie nie uwzględniliśmy zawartej w niektórych substancjach wody krystalizacyjnej. Substancje w postaci krystalicznej przed wykonaniem kopii homeopatycznej z użyciem akceleratora pól torsyjnych kasowane były od zanieczyszczeń informacji homeopatycznej przez zamknięcie na kilka sekund w lodówce. Wszystkie preparaty zostały wykonane na wodzie i miały zasięg promieniowania dla najsilniejszej Kategorii 300cm. W tabeli 1 przedstawiono zasięgi promieniowania poszczególnych Kategorii dla tej mieszaniny. Przy wykonywaniu pomiarów wyławiania substancji korzystaliśmy z Kategorii 9, nie reprezentowanej przez żaden z użytych związków chemicznych, tak aby nie było wpływu specyficznej dla danego związku Kategorii.

Tab. 1

Mix 24

Kategoria związki

zasięg [cm]

K1 180

K2 160

K3 160

K4 150

K5 150

K6 150

K7 160

K8 160

K9 160

K10 170

K11 170

K12 170

Na rys. 4 przedstawiono efekt wyławiania informacji substancji chemicznej przynależnej molibdenowi. Podświetlenie rezonansowe realizowano przez umieszczenie pod spektroskopem, dokładnie w miejscu gdzie znajduje się badana próbka z mieszaniny, wanienki z preparatem homeopatycznym molibdenu o zasięgu promieniowania K8 48m (dwucentymetrowa warstwa o takim zasięgu promieniowania, objętość preparatu opartego na wodzie 0,6l). Pod spektroskopem, z wyjątkiem miejsca na próbkę, znajduje się ekran pola torsyjnego chroniący przed bezpośrednim wprowadzeniem do spektroskopu informacji z wanienki. Wykonano spektrum w powyższym układzie wyławiając z mieszaniny związków chemicznych molibdenian amonowy. Stosunek sygnał/szum dla wyłowionego z mieszaniny 24 związków chemicznych molibdenianu nie różni się w sposób zauważalny od typowego stosunku sygnał/szum dla preparatów z pojedynczych substancji.

Rys. 4. Spektrum molibdenianu amonowego wyłowionego z mieszaniny 24 preparatów homeopatycznych związków chemicznych, za pomocą podświetlenia rezonansowego

preparatem homeopatycznym molibdenu. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K9 z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

W kolejnym doświadczeniu zastosowano tę samą metodę podświetlenia rezonansowego próbki znajdującej się w spektroskopie jak w poprzednim doświadczeniu, jednak zamiast preparatu metalu zastosowano preparat kwasu organicznego. Nie mamy tu pełnej zgodności preparatu podświetlającego z elementem substancji w mieszanie, jak w przypadku molibdenianu amonowego, ponieważ użyliśmy jako wzorca kwasu organicznego w postaci niezjonizowanej. Zastosowany kwas winowy w postaci krystalicznej, jak można się spodziewać nie powinien być gorszy od roztworu kwasu, którego stopień jonizacji jest niewielki. Mimo wszystko, z użyciem do podświetlenia preparatu homeopatycznego kwasu winowego o zasięgu K1 48m, uzyskaliśmywyłowienie z mieszaniny winianu sodowo-potasowego (rys. 5). Stosunek sygnał/szum jest w tym przypadku nieco gorszy niż w przypadku poprzedniego doświadczenia, można też dostrzec ślady wzmocnienia sygnału dla inych związków metali z kwasami organicznymi, a więc: octanu uranylu, octanu niklu, salicylanu miedzi.

Rys. 5. Spektrum winianu sodowo-potasowego wyłowionego z mieszaniny 24 preparatów homeopatycznych związków chemicznych, za pomocą podświetlenia rezonansowego preparatem homeopatycznym kwasu winowego. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K9 z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

W trzecim doświadczeniu z serii wykorzystaliśmy podświetlenie rezonansowe z wykorzystaniem preparatu kwasu salicylowego do wyłowienia salicylanu miedzi. Istotą tego doświadczenia było sprawdzenie czy nie będzie ubocznych efektów od pierścienia aromatycznego wnoszącego efekty infekcyjne. W tym przypadku podświetlenia rezonansowego dokonaliśmy poza spektroskopem (między innymi dlatego, żeby nie zainfekować spektroskopu silnym preparatem) w podobnej konfiguracji jak odbywa się to z użyciem spektroskopu. Informacja z mieszaniny preparatów homeopatycznych podświetlonej

preparatem homeopatycznym krystalicznego kwasu salicylowego o zasięgu K11 48m znajdującym się w butelce 100ml do hodowli, kopiowana była do fiolki z 9ml wody za pomocą akceleratora pola torsyjnego z zastosowaniem ekranu pola torsyjnego chroniącym przed dostaniem się sygnału kwasu salicylowego do akceleratora. Z uzyskanego preparatu z wyłowionym salicylanem miedzi wykonaliśmy spektrum przedstawione na rys. 6 (czarne kwadraty). Na rysunku znajdują się dodatkowo wykresy kontrolne, poziomu przeciekania informacji kwasu salicylowego z butelki do hodowli do akceleratora – kopiowanie z podświetleniem bez fiolki z mieszaniną preparatów homeopatycznych (niebieskie puste trójkąty) i wykres preparatu mieszaniny preparatów homeopatycznych (czerwone puste kółka). Wyniki tego badania o podobnym stosunku sygnał/szum jak w przypadku wyławiania winianu sodowo-potasowego kwasem winowym, dały poprawne wyniki wyławiania salicylanu miedzi kwasem salicylowym.

Rys. 6. Spektrum salicylanu miedzi wyłowionego z mieszaniny 24 preparatów homeopatycznych związków chemicznych, za pomocą podświetlenia rezonansowego preparatem homeopatycznym kwasu salicylowego – czarne kwadraty. Wykresy porównawcze: spektrum mieszaniny 24 preparatów homeopatycznych – czerwone puste kółka, spektrum sygnału dochodzącego od podświetlającego preparatu homeopatycznego kwasu salicylowego – niebieskie puste trójkąty. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K9 z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

Promieniowanie kształtu – spektrum

Powyższe przykłady dobrze pokazują istnienie mechanizmu umożliwiającego wyławianie informacji z mieszaniny, są jednak dosyć odległe od naszego prostego wyobrażenia o pamięci długoterminowej, w której znajdujemy obrazy a w szczególności twarze. Czy wobec tego możemy zapisać w preparatach homeopatycznych jakieś kształty o wielkości makroskopowej. Spróbowaliśmy tego dokonać na figurach geometrycznych wykonanych z metalu, nie odchodząc zbytnio od właściwości cząstek chemicznych, jako że jednolity kawałek metalu możemy traktować jako wielką cząsteczkę chemiczną związaną wiązaniem metalicznym. Jako kolejne bryły do wykonanego wcześniej pryzmatu miedzianego, wytoczyliśmy stożek i walec z tego samego kawałka materiału tokarskiego co pryzmat, tak aby nie było wątpliwości, że chodzi o kształt, a nie o materiał. Z użyciem

akceleratora pola torsyjnego znajdującego się w urządzeniu do potencjonowania o wewnętrznym oknie przeznaczonym dla ruchu cząstek pola torsyjnego 20mm x 20mm wykonaliśmy trzy preparaty homeopatyczne w fiolkach z 9ml wody o zasięgu promieniowania K11 300cm. Następnie wykonaliśmy spektroskopię w obszarze gdzie występuje pik miedzi. Uzyskany wynik przedstawia rys. 7.

Rys. 7. Obwiednia piku miedzi na spektrum uzyskanym z preparatów homeopatycznych stożka, pryzmatu i walca wykonanych z miedzi. Preparaty wykonane we fiolkach o średnicy 20mm zawierających po 9ml wody. Czarne kwadraty – stożek, czarne kółka – stożek zmierzony powtórnie, czerwone puste trójkąty – pryzmat, czerwone puste kółka – walec. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K11 z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

Wynik nie okazał się zachwycający, jednak wystąpiły pewne różnice pomiędzy pryzmatem i stożkiem, powyżej błędu naszej metody, zachęcające aby wytoczyć kulę, która w swej istocie posiada tylko jeden wymiar. Po doświadczeniu przyszła jednak refleksja, że w sytucji kiedy preparat homeopatyczny cząsteczki sygnałowej ma oszukać receptor, że jest prawdziwą cząsteczką sygnałową, powinien być tej samej wielkości, aby pasował do receptora, i że ta kopia zajmuje pewną objętość. Jednocześnie wiedzieliśmy że wykonany naszą metodą preparat homeopatyczny z formy krystalicznej hormonu HCG działa efektywnie w zastępstwie prawdziwego hormonu. Wobec tego preparaty homeopatyczne z naszych ważących po 140g brył geometrycznych mają prawo nie mieścić się w fiolkach z 9ml wody. Wykonaliśmy analogiczne doświadczenie dla pryzmatu i dla stożka, ale preparaty wykonaliśmy w zlewkach z 110ml wody. Spektroskop jest przystosowany do wykonywania spektrów z takich objętości. Wynik przedstawiony jest na rys. 8.

Rys. 8. Sygnał piku miedzi na spektrum uzyskanym z preparatów homeopatycznych stożka i pryzmatu wykonanych z miedzi. Preparaty wykonane w zlewkach o średnicy 50mm zawierających po 110ml wody. Czarne kwadraty – stożek stojący na podstawie, czerwone trójkąty czubkiem do góry – pryzmat stojący na podstawie trójkątnej, czarne kwadraty rożkiem do góry – stożek leżący na boku, czerwone trójkąty czubkiem do dołu – pryzmat leżący na boku, czarne puste kwadraty – stożek, którego preparat kilkukrotnie zamieszano bagietką, czerwone puste trójkąty – pryzmat, którego preparat kilkukrotnie zamieszano bagietką. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K11 z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

Efekt przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania. Uzyskaliśmy ostry pik dla pryzmatu i rozmyty pik dla stożka. Dodatkowo wykonaliśmy pomiary dla obu brył w innym położeniu przestrzennym aby sprawdzić niezależność od kierunku przestrzennego i pomiary preparatów po zamieszaniu ich bagietką, żeby sprawdzić czy z takim preparatem homeopatycznym nie należy się być może obchodzić jak z nitrogliceryną. Zmiany te nie wpłynęły na kształt i intensywność krzywych odpowiadających obydwu bryłom. Na rysunku 9 przedstawiono analogiczne wykresy dla dużej kuli miedzianej (30mm) i małych kulek miedzianych (3mm), które są prawie identyczne i posiadają charakterystyczny ostry szpikulec, węższy niż w przypadku pryzmatu. Ponadto znajdują się tam krzywe dla walca i toroidu o tych samych wymiarach zewnętrznych φ40, h22, otwór w toroidzie φ20mm. Charakterystyczne dla kształtów toroidu, pierścienia lub podkładki do śrub jest widoczne rozdwojenie sygnału. Na powyższych wykresach nie uwzględniono sygnału od występującego w mniejszej ilości izotopu miedzi 65Cu, który zniekształcał by charakterystyczną dla danego kształtu krzywą (zachodzące na siebie na spektrum sygnały, dają w próbkach po spektroskopii zasięgi każdego z nich, a nie zwykłą sumę).

Rys. 9. Sygnał piku miedzi na spektrum uzyskanym z preparatów homeopatycznych spłaszczonego walca – czerwone kółka, toroidu o tych samych wymiarach zewnętrznych – czarne puste kółka, kuli o średnicy 30mm – fioletowe trójkąty stojące na czubku i małych kulek o średnicy 3mm – niebieskie trójkąty. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K11 z próbek na wyjściu spektroskopu mierzony w centymetrach.

Promieniowanie kształtu – rezonans

Wróciliśmy też do nieudanych wcześniej, z użyciem małych fiolek zawierających 9ml wody, eksperymentów z rezonansem kształtu. Przejście do objętości 110ml przyniosło natychmiastowe, pozytywne efekty. Na rys. 10 przedstawiono zdjęcie wykorzystywanych w tym i pozostałych doświadczeniach geometrycznych brył miedzianych. Wykonaliśmy doświadczenia, wykorzystujące filtrację rezonansową, ustawiając obok preparatów homeopatycznych wykonanych z miedzianych brył geometrycznych, metalowe bryły geometryczne wykonane z innych metali niż miedź, aby wyeliminować wzmocnienie związane z materiałem. Wyniki przedstawione są w tabeli 2.

Rys. 10. Zdjęcie wykorzystanych w pracy brył geometrycznych wykonanych z miedzi: kula 155g, pryzmat 147g, stożek 141g, walec φ40×22 243g, toroid φ40×22.

Tab. 2.

Preparat pryzmatu miedzianego Preparat kuli miedzianej φ32 Preparat walcowego pręta miedzianego 6×38

zasięg K11 [cm] zasięg K11 [cm] zasięg K11 [cm]

bez bryły geometrycznej 280 280 280

+ pryzmat aluminiowy 330 300

+ kula cynkowa φ30mm 350

+ kulki niklowe φ 7-10

mm 350

+ kulki aluminiowe

φ3mm 360

+ kula z kwarcu

różowego φ25mm 300

+ walcowy pręt niklowy

φ5 x 150 340

+ walcowy pręt

aluminiowy φ10 x 120 370

+ kwadratowy pręt

aluminiowy x 300

+ rura żelazna x 290

+ walcowy pręt

poliamidowy φ10 x 120 290

Wystąpił wyraźny rezonans dla brył, które w naszym ludzkim subiektywnym odczuciu uznajemy za przynależne do tego samego rodzaju. Nie miał większego znaczenia ani wymiar całkowity, ani proporcje wymiarów, na przykład długości do średnicy. Mechanizm rezonansu

dla okrągłego pręta „nie dał się oszukać” ani na pręt kwadratowy, ani na rurę. Dwie zastosowane bryły niemetaliczne nie weszły w rezonans z prawidłowym kształtem, co potwierdza nasze pierwotne przypuszczenie, że makrocząsteczka chemiczna w postaci bryły metalu ma tu szczególnie silne oddziaływanie. Homeopatyczne preparaty wyjściowe oparte na wodzie o objętości 110ml miały zasięg promieniowania K11 280cm. Wzrostu promieniowania do 300cm pod wpływem ustawionego obok metalu nie traktujemy jako rezonansu, ale jako niespecyficzny wpływ dodatkowej masy. Dopiero większe wartości świadczą o rezonansie specyficznym.

Kolejnym zamierzonym etapem było wykazanie rezonansu dla bardziej złożonych kształtów bliskich naszej psychice. Niestety trudno było zdobyć metalowe podobizny polityków i nasz wybór padł na zwierzątka. Została zakupiona z tej samej firmy grupa 10 mosiężnych figurek zwierząt, z której wybraliśmy cztery możliwie mało różniące się masą. Zdjęcie jednego ze zwierzątek wraz z preparatem homeopatycznym, którego sygnał był wzmacniany, zostało przedstawione na rys. 11. Charakterystyczna Kategoria promieniowania dla mosiądzu to K1. Wszystkie preparaty homeopatyczne wykonane zostały w butelkach z 40ml wody i miały zasięg promieniowania K1 220cm. Podstawowym problemem w tym doświadczeniu był brak analogicznych figurek z innego metalu. Dlatego próby rezonansowe przeprowadzaliśmy na grubej płycie z mosiądzu (6x170x170) przykrytej sklejką brzozową grubości 8mm. Płyta mosiężna od strony podświetlającego promieniowania Ziemi skutecznie zniwelowała wpływ materiału figurek na rezonans, co widać w tabeli z wynikami jako brak wpływu niezgodnej figurki na zasięg promieniowania preparatu homeopatycznego. Wyniki przedstawiono w tabeli 3.

Rys. 11. Figurka kotek przy preparacie homeopatycznym. Przy zgodnosci preparatu homeopatycznego z figurką następuje 1,5-krotny wzrost zasięgu promieniowania z preparatu. Przy niezgodności nie ma zmiany zasięgu promieniowania.

Tab. 3

figurka metalowa Kategoria preparat preparat preparat preparat

kotek hipcio żabka słonik

zasięg [cm] zasięg [cm] zasięg [cm] zasięg [cm]

bez figurki K10 200 200 200 200

kotek K10 320 200 200 200

hipcio K10 200 310 210 200

żabka K10 200 200 320 210

słonik K10 200 200 200 320

bez figurki K1 220 220 220 220

kotek K1 340 220 230 220

hipcio K1 220 340 220 220

żabka K1 220 220 340 230

słonik K1 220 220 220 340

Doświadczenie pokazało, że przy optymalnych warunkach wykonania preparatu homeopatycznego z figurki (odległość figurki od akceleratora w urządzeniu do potencjonowania 4cm) uzyskany zasięg promieniowania w rezonansie był półtorakrotnie większy od zasięgu promieniowania bez rezonansu. Rezonans był całkowicie specyficzny spośród wszystkich kombinacji czterech figurek zwierząt i czterech wykonanych z nich preparatów homeopatycznych. Zarówno wykorzystanie Kategorii charakterystycznej dla mosiądzu, jak jednej z pozostałych, dało ten sam poziom przyrostu zasięgu promieniowania w rezonansie. Podsumowując doświadzczenie, możemy powiedzieć, że skomplikowane figurki zwierząt są specyficznie rozpoznawane przez rezonans kształtu.

Dodatkowo wykonaliśmy analogiczne doświadczenie z użyciem preparatów homeopatycznych o odwróconej polaryzacji, już bez mosiężnej płyty. Z pokazanych dalej badań spektrum Kategorii wynikło, że materiał bryły geometrycznej jest niewidoczny w prawoskrętnym promieniowaniu preparatu homeopatycznego, natomiast informacja kształtu jest w nim tak samo reprezentowana jak w lewoskrętnym. Dlatego powtórzyliśmy powyższe doświadczenie na prearatach homeopatycznych ze zmienioną polaryzacją. Polaryzację zmieniliśmy przez kopiowanie figurki z użyciem odbicia promieniowania za akceleratorem od szybki nachylonej pod kątem 30º do osi akceleratora. Wyniki zostały przedstawione w tabeli 4. Również w tym przypadku uzyskaliśmy silny rezonans i całkowitą specyficzność.

Tab. 4

figurka metalowa Kategoria preparat kotek preparat hipcio preparat żabka preparat słonik

zasięg [cm] zasięg [cm] zasięg [cm] zasięg [cm]

bez figurki K10 180 180 180 190

kotek K10 290 180 180 190

hipcio K10 180 300 180 190

żabka K10 180 180 290 190

słonik K10 180 190 180 300

Sprzężenie obiektów

W poprzednim podrozdziale pokazaliśmy, że w zasadzie dowolny kształt wykonany z metalu po skopiowaniu jako preparat homeopatyczny może być identyfikowany poprzez rezonans. Pamięć asocjacyjna narzuca jednak większe wymagania, pewien układ elementów ma być przywoływany przez jeden obecny tam element. Do tej pory układem tym była mała

lub ogromna cząsteczka chemiczna. Teraz do naszych zwierzątek potrzebowaliśmy przyłączyć coś więcej. Pytanie czy musimy koniecznie utworzyć wielką cząstkę chemiczną? Z naszych przewidywań wynikało, że dosyć intensywny, w przypadku cząstek pól torsyjnych, optyczny efekt tunelowy powinien wystarczyć do utworzenia takiego układu elementów. We wcześniejszych badaniach (dane nie zamieszczone) wykazaliśmy, że gdy przyłożymy polakierowaną tuleję z krążącymi cząstkami pola torsyjnego (które w innym przypadku mogą w niej krążyć latami) powierzchnią boczną do grubej blachy, to cząstki te w ciągu kilku minut uciekną z tulei. I rzeczywiście to przewidywanie w stosunu do figurek metalowych się sprawdziło. Trzy figurki ustawiliśmy w kontakcie fizycznym, bez stosowania nacisku, z trzema bryłami geometrycznymi wykonanymi z trzech metali. Nie usuwaliśmy obecnej na powierzchni elementów warstewki tlenków, w tym wysokotemperaturowego nalotu na powierzchni kulki niklowej. Na zdjęciu rys. 12 widzimy słonika popychającego kulkę niklową, hipopotamka opierającego sie o wałek cynowy, kotka patrzącego z góry, siedzącego na kostce wykonanej z indu i żabkę. Z tej aranżacji wykonaliśmy preparat homeopatyczny w 110ml wody, przy użyciu akceleratora znajdujacego się w urządzeniu do potencjonowania o oknie wewnętrznym między elektrodami wynoszącym 20mm x 20mm. Najbliższy element znajdował się w odlegości 4cm od akceleratora. Zastosowano taki czas kopiowania aby zasięg promieniowania z preparatu wynosił ok. 200cm (K7 190cm, K8 220cm, K9 190cm). Preparat umieszczono w spektroskopie, dla uzyskania spektrum z podświetleniem rezonansowym. Pod spektroskopem, pod próbką umieszczano wanienkę z preparatem homeopatycznym kolejnych figurek zwierząt, przy czym dla uniknięcia wpływu materiałowego mosiądzu zastosowano preparaty homeopatyczne o odwróconej polaryzacji chiralnej z poprzedniego doświadczenia wzmocnione 64 razy, czyli o zasięgu promieniowania około 48m z dwucentymetrowej warstwy. Do pomiarów spektrów użyto wzorca Kategorii 9 nie związanej z metalami obecnymi w aranżacji (mosiądz nie wykazuje Kategorii charakterystycznych dla pierwiastków składowych K9, K11, a jedynie charakterystyczną dla stopu – K8) Wyniki przedstawono na rys. 13.

Rys. 12. Zdjęcie aranżacji figurek zwierzątek wykonanych z mosiądzu: kotek egipski 4,0g; hipcio (hipopotam) 5,0g; żabka 5,2g; słonik 7,3g; kostka z indu 9,6g; kulka niklowa 12,8g; walec cynowy 4,9g.

Rys. 13. Wykresy spektroskopii z użyciem podświetlenia rezonansowego, dla preparatu homeopatycznego z aranżacji trzech układów figur przestrzennych. Za pomocą preparatów homeopatycznych z trzech metalowych figurek zwierząt wyłowiono trzy bryły geometryczne – po kolei: kula (Ni), kostka prostopadłościenna (In), walec (Sn). Czarne kwadraty – podświetlenie preparatem homeopatycznym z figurki kotka, niebieskie puste kółka – podświetlenie preparatem z figurki hipopotama, czerwone pełne kółka – podświetlenie preparatem z figurki słonika. Oś odciętych – kąt mierzony w stopniach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K9 z próbek o objętości 40ml na wyjściu spektroskopu, mierzony w centymetrach. Położenia wzorców metali: Ni K11 63,5ºmm, Cu K11 69,7º, Zn K9 70,1º (mosiądz K8), In K12 71,5º, Sn K10 74,6º.

Dla wszystkich trzech figurek będących w kontakcie fizycznym z bryłami metalowymi uzyskaliśmy sprzężenie kształtów. Na wykresie widoczne są dla trzech figurek odpowiadające rzeczywistemu przyporządkowaniu sygnały odpowiednich pierwiastków. Kształt krzywych pochodzących od tych trzech metali różni się, mając związek z kształtem brył geometrycznych, szczególnie charakterystyczny jest kształt ostrego szpikulca, pochodzący od kuli – pik po lewej stronie.

Przy powyższym doświadczeniu z figurkami pojawiło się ważne pytanie, jak duży może być zasięg sprzężenia pomiędzy różnymi elementami układu? W tym celu wykonaliśmy doświadczenie z bardziej zdefiniowanymi warunkami. Wykonaliśmy preparaty homeopatyczne układu walca miedzianego o średnicy równej wysokości wynoszącym 20mm wraz z kulą żelazną o średnicy 25mm gdzie zmiennym parametrem była odległość tych brył. Dla najmniejszych odstępów 0,12 do 1mm, podczas wykonywania preparatu homeopatycznego, między bryłami znajdowała się szybka szklana o odpowiedniej grubości. Zastosowany sposób pomiaru był analogiczny jak w poprzednim doświadczeniu (te same parametry poszczególnych etapów). Dla poszczególnych odległości między bryłami wykonaliśmy spektroskopię sygnału żelaza przy podświetleniu rezonansowym preparatem homeopatycznym z użytego walca miedzianego (z odwróceniem polaryzacji chiralnej). Na wykresie zaznaczonym czarnymi kwadratami na rys. 14 przedstawiono zależność wysokości piku żelaza od odległości między bryłami. Z wykresu widać, że sprzężenie kształtu maleje

wraz z odległością, ale jest jeszcze zauważalne dla odległości większej niż wymiary zastosowanych brył geometrycznych. Pik miedzi, będący odniesieniem dla wielkości sygnału żelaza, wykazywał dla wszystkich odległości między bryłami zasięg K10 360cm.

Rys. 14. Intensywność sprzężenia kuli żelaznej z walcem miedzianym w zależności od odległości między nimi. Efekt badany przez podświetlenie rezonansowe preparatów homeopatycznych z układów walec-kula za pomocą preparatu homeopatycznego walca i pomiar wysokości wzmocnionego piku żelaza metodą spektroskopową. Czarne kwadraty -układ walca miedzianego φ20 x20 i kuli stalowej φ25, czerwone kółka – układ walca miedzianego φ6 x6 i kuli stalowej φ8. Oś odciętych – odległość między najbliższymi sobie zakrzywionymi ściankami walca i kuli mierzona w milimetrach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K10 z próbek o objętości 40ml na wyjściu spektroskopu, mierzony w centymetrach. Poziomą ciągłą linią zaznaczono poziom tła.

Na rys. 14 przedstawiono też drugi wykres, oznaczony czerwonymi kółkami, dla trzykrotnie mniejszych brył geometrycznych (parametry ekspozycji dla uzyskania preparatu do podświetlania były takie, aby uzyskać ten sam zasięg promieniowania z wanienki podświetlającej). Chodziło o to, żeby pokazać, że zasięg sprzężenia jest wielkością pochodną od wymiarów liniowych brył. Zależność sprzężenia od wymiarów mogłaby tłumaczyć zauważony przez nas wcześniej fakt, że jony w roztworze nie sprzęgają się, a w krysztale sprzęgają się. Decydujący byłby tu stosunek wzajemnej odlegości do wymiarów elementów układu, a niekoniecznie obecność wiązań jonowych, czy kowalencyjnych w przypadku związków organicznych. Z porównania krzywych na wykresie można w przybliżeniu potwierdzić nasze przewidywanie, że trzykrotne zmniejszenie wymiarów brył spowoduje trzykrotne zmniejszenie zasięgu sprzęgania kształtów (liniami przerywanymi zostały zaznaczone wartości równe połowie intensywności sprzężenia względem sprzężenia przy dystansie między bryłami wynoszącym 0mm).

Wspomniene wcześniej zagadnienie rozdwojenia sygnału dla szeroko pojętych kształtów toroidalnych nie jest zjawiskiem które można zignorować. Z jednej strony takie rozdwojenie występuje w przypadku tlenu, zarówno cząsteczkowego, jak i znajdującego się w

związkach chemicznych, z drugiej strony przesuwanie się na spektrum w określonym kierunku odzwierciedla pewne continuum częstotliwościowe lub związane z zawartością umownej „substancji”. Nasza najnowsza hipoteza robocza przyjmuje, że położenie sygnałów na spektrum jest miarą ilości „kleju” zawartego w cząstkach, lub atomach, którym to „klejem” byłyby cząstki pola torsyjnego. 8 W tym przypadku rozdwojenie sygnału związane by było z powstaniem w atomie lub kształcie makroskopowym dwóch obszarów o zwiększonej i zmniejszonej ilości „materii” – cząstek pola torsyjnego. Analogicznie jak mamy to w przypadku rozdwojenia linii widm optycznych atomów w polu elektrycznym i magnetycznym gdzie elektron o jednej z dwóch konfiguracji spinowych może mieć mniejszą lub większą ilość energii. Idąc tym tokiem myślenia, przeprowadziliśmy doświadczenie, w którym zamiast przestrzeni rozdzielającej obszary jednego elementu, mieliśmy przestrzeń rozdzielającą dwa elementy. Dwa walce w niewielkiej odległości od siebie dały podobny efekt częściowego rozdzielenia stosunkowo szerokiego sygnału charakterystycznego dla walca. Bardziej precyzyjne doświadczenie przeprowadziliśmy z użyciem dwóch kul stalowych, dla których zaobserwowaliśmy tym większe rozdzielenie im mniejsza była odległość między kulami. Przedstawione jest to na wykresach na rys. 15.

Rys. 15. Rozdzielenie sygnału kuli na spektrum w zależności od wielkości sprzężenia między dwiema kulami stalowymi o średnicy 25mm. Po kolei od góry występuje rosnąca odległość między kulami: 0,1; 1;, 10; 30 mm. Oś odciętych – odległość między najbliższymi sobie zakrzywionymi ściankami kul mierzona w milimetrach, oś rzędnych – zasięg promieniowania K11 z próbek o objętości 40ml na wyjściu spektroskopu, mierzony w centymetrach. Dla przejrzystości poszczególne wykresy, oprócz najniższego, zostały przesunięte o wielokrotność wartości 100cm.

Wynik ten oznacza, że dla bardzo małych odległości między elementami metalowymi w szczelinie, prawdopodobnie występuje bardzo duża intensywność wymiany pola torsyjnego i nierówny rozkład cząstek pola torsyjnego na wewnętrznej i zewnętrznej stronie elementów. Prawdopodobnie rozszerzenie sygnału na spektrum dla elementów kanciastych względem ostrego piku kuli wiąże się z nierównym rozkładem cząstek pola torsyjnego w takich

elementach, podobnie jak dzieje się to w przypadku rozkładu potencjału elektrycznego w naładowanych elektrycznie przedmiotach metalowych. Nasuwa się też skojarzenie z sytuację występującą w efekcie Casimira, w którym zamiast cząstek wirtualnych brałyby udział cząstki pola torsyjnego.

Promieniowanie kształtu – spektrum Kategorii

Trzecia metoda przydatna w analizie promieniowania kształtu to spektrum Kategorii. O powiązaniu płaskich kształtów z różnymi wyróżnionymi przez siebie polami torsyjnymi odpowiadającymi w naszych przypuszczeniach Kategoriom, napisał prof. Czesław Cempel w małej książeczce zawierającej różne swoje refleksje, między innymi dotyczące własnych eksperymentów z polami torsyjnymi 5. Wykonaliśmy więc wstępne takie badanie w odniesieniu do brył przestrzennych. Badanie to wykazało że preparaty homeopatyczne metalowych brył geometrycznych dają dla każdej z nich charakterystyczny układ zasięgów poszczególnych Kategorii, z maksymalnym zasięgiem podobnym do pochodzącego od materiału bryły. Tego efektu nie ma w małych fiolkach. W układzie Kategorii wystąpiła symetria dla wszystkich badanych brył. W tej sytuacji najważniejszym wyzwaniem było znalezienie jakichś zależności pomiędzy kształtem bryły a układem Kategorii. Wiemy z naszych wcześniejszych badań, że Kategoria powiązana jest z kątem. Jednak definicja tego kąta nie jest jednoznaczna. W różnych przypadkach możemy mieć do czynienia z podziałem na dwanaście trzech różnych zakresów kątowych. Może to być kąt 180º występujący we fraktalu planetarnym Ziemi wzdłuż południków 6, może to być kąt 360º reprezentowany przez ekliptykę na której znajdują się znane z astrologii znaki zodiaku, których obecność i położenie wykazaliśmy we wcześniejszych badaniach 7, a także występuje we fraktalu planetarnym Ziemi wzdłuż równoleżników 6, wreszcie, może to być kąt 720º, który obserwujemy kiedy cząstki pola torsyjnego krążą w pierścieniu metalowym, a na skutek obracania pierścienia względem pola torsyjnego Ziemi lub względem drugiego pierścienia z krążącymi cząstkami pola torsyjnego obserwujemy zmianę Kategorii w polu torsyjnym wewnątrz pierścienia co każde 60º. Należało więc ustalić, z którym przypadkiem mamy do czynienia w zjawisku promieniowania kształtu metalowych brył geometrycznych. Dla ułatwienia interpretacji wyników skorzystaliśmy też z figur płaskich wykonanych z blachy miedzianej (0,7mm) mających pewne analogie do wykorzystanych brył geometrycznych. Jako że geometrycznie bryły te można utworzyć przez obrót figur płaskich. Preparaty z miedzianych brył geometrycznych zostały świeżo przygotowane w zlewkach ze 100ml wody. W tabeli 5 przedstawiono wyniki dla walców o różnym stosunku wysokości do średnicy dla kuli i stożka. Wyniki dla figur płaskich były bardzo podobne. Pomiar wykonano na mosiężnej płycie, dla zniwelowania wpływu materiału. Poziom tła z preparatu homeopatycznego bez bryły geometrycznej wynosił 160cm.

Tab. 5

Kate-goria walec 30:1 walec 6:1 walec 2:1 walec 1:1 kula stożek 1:1

zasięg [cm] zasięg [cm] zasięg [cm] zasięg [cm] zasięg [cm] zasięg [cm]

K1 180 220 250 270 210 270

K2 170 190 230 250 230 200

K3 170 190 230 240 250 220

K4 170 200 240 240 260 230

K5 180 250 260 250 270 260

K6 280 290 280 270 280 280

K7 280 290 280 270 280 280

K8 180 250 260 250 270 260

K9 170 200 240 240 260 230

K10 170 190 230 240 250 220

K11 170 190 230 250 230 200

K12 180 220 250 270 210 270

Dla uzyskania chociaż przybliżonej odpowiedniości rozkładu Kategorii z promieniującym kształtem, zastosowaliśmy reprezentację w postaci wykresów biegunowych rys. 16, z uzupełnieniem pozostałych 180º. Są to wykresy gdzie przyjęliśmy jako poziom odniesienia wartość zasięgu promieniowania 150cm.

Rys. 16 Porównanie wykresów biegunowych rozkładu kątowego promieniowania dla figur płaskich i przestrzennych powstałych z obrotu wzdłuż długiej osi symetrii. Na pierwszym wykresie zamiast figury płaskiej umieszczono rurkę cienkościenną (tube), co do której możemy przypuszczać, że promieniuje jedynie wąska listewka. Prawdopodobnie promieniowanie może rozchodzić się w materiale jedynie prostoliniowo. Oznaczenia: rectangle x – prostokąt o stosunku długości do szerokości wynoszącym x, cylinder x – walec o stosunku wysokości do średnicy wynoszącym x, circle – koło, ball – kula, triangle – trójkąt równoboczny, conus – stożek o wysokości równej średnicy podstawy.

Już z tych danych (tab. 5, rys. 16) można wywnioskować, że mamy tu do czynienia z podziałem kąta 180º na dwanaście Kategorii, a więc każdej Kategorii należy przyporządkować kąt 15º. Gdy dla każdej bryły lub figury wyznaczymy dłuższą oś symetrii to Kategoria 6 będzie odpowiadać kątowi 0º-15º względem długiej osi, Kategoria 7 kątowi 15º-30º i tak dalej, aż do 180º Jak można domyślać się z wyników, Kategorie „widzą” kierunek długiej osi, ale nie „widzą” zwrotu położenia bryły. Mamy więc do czynienia z sumą informacji pochodzących od dwóch sposobów ułożenia bryły na osi. Z naszych wcześniejszych doświadczeń wynika, że gdy mamy prostopadłościan metalowy to zasięg promieniowania po każdej jego osi symetrii jest w przybliżeniu proporcjonalny do grubości metalu jaką mogła przebyć w nim cząstka pola torsyjnego (pochodząca z Ziemi) przyspieszana przez metal. Analogicznie w promieniowaniu kształtu możemy wysnuć wniosek, że grubość warstwy metalu w obszarze poszczególnych sektorów kątowych będzie wpływała na zasięg promieniowania poszczególnych Kategorii w preparacie homeopatycznym. Położenie sektora kątowego na osi symetrii nie jest jednak określone, więc na każdą Kategorię mogą się składać wszystkie sektory danego zakresu kątowego. Jak widać z porównania prostokątów i walców ścianki równoległe i prostopadłe do osi symetrii są jednak bardziej uwydatnione w spektrum Kategorii, niż ścianki ukośne, co stanowi pewną zagadkę.

Zagadnienie to mimo niezbyt dużej ilości danych jakie uzyskujemy, może mieć duże znaczenie dla uzyskania jakichkolwiek informacji na temat kształtów cząstek elementarnych, które jak mogliśmy to wstępnie zaobserwować wykazują w preparatach homeopatycznych charakterystyczny symetryczny układ Kategorii.

Podsumowanie

Powyższe wyniki pokazują potencjalną możliwość wykorzystywania przez mózg człowieka właściwości cząstek pól torsyjnych do realizacji przywoływania zapisów pamięciowych z pamięci długoterminowej . Właściwie z podświadomości, jako, że nie kontrolujemy mechanizmu przywoływania tych zapisów. Po prostu nam się pojawiają. Tematyka ta zahaczyła o postulowane od dziesiątek lat, jednak nie scharakteryzowane wcześniej w sposób precyzyjny, zjawisko promieniowania kształtów. Pokazaliśmy możliwość wyławiania z mieszaniny homeopatycznej sprzężonych układów, na podstawie mniejszych ich elementów. Dokonaliśmy tego zarówno na poziomie mikro (cząstki chemiczne), jak i na poziomie makro (obiekty metalowe). Doświadczenia powyższe pokazują jedność tych zjawisk na obydwu tych poziomach. Przy czym istotną rolę odgrywa kształt, a wymiar

całkowity kształtu może się różnić prawdopodobnie o całe rzędy wielkości. Na razie nie wykonaliśmy doświadczenia pokazującego rezonans między mikro a makroświatem. Występują tu nie tylko problemy techniczne, ale też dotyczące naszego ludzkiego wyobrażenia o strukturach atomów i cząstek. Na podstawie podobieństwa zaobserwowanych przez nas zjawisk spodziewamy się jednak, że taki rezonans jest możliwy.

Cząstki pola torsyjnego wydają się być doskonałe nie tylko do przechowywania skomplikowanej informacji przestrzennej ale również do jej przenoszenia. Prędkość przemieszczania cząstek pola torsyjnego w fazie skondensowanej jest z grubsza porównywalna z prędkością przenoszenia impusów nerwowych w neuronach. O precyzyjnych wartościach prędkości nie możemy tu mówić, ponieważ cząstka pola torsyjnego przyspieszona akceleratorem przemieszcza się w danym ośrodku odpowiednio szybciej. Z obszarów pamięci długotrwałej skomplikowana informacja musi być w jakiś sposób doprowadzona do sensorium. Naturalnym kandydatem do tej roli są neurony. Znamy wiele kontrowersyjnych ich właściwości, które mogą sugerować, że nie pełnią tylko jednej roli przenoszenia zwykłych impulsów jonowych, ale że posiadają szersze spektrum możliwości. Co na przykład dzieje się w szybkich neuronach otoczonych mieliną, gdzie nie ma kanałów jonowych i gdzie ze względu na barierę fizyczną nie może dochodzić do depolarazacji błony, a impulsy nerwowe jednak przechodzą. Być może pod postacią cząstek pola torsyjnego wędrujących bezstratnym falowodem. Do dziś mechanizm działania kanałów jonowych odpowiedzialnych za depolaryzację błony jest opisany jedynie ogólnikowo jako połączenia „elektryczne” między tymi białkami obecnymi w błonie.

Informacja przenoszona przez cząstki pola torsyjnego umożliwia proste masowe kopiowanie informacji. Stąd nie byłoby dziwne, zaobserwowane już dawno, przechowywanie ważnych informacji jednocześnie w różnych obszarach mózgu. Oczywiście nadmierne kopiowanie spowoduje niekorzystne rozcieńczanie innych informacji.

Jak się spodziewamy, pamięć długoterminowa, w tym asocjacyjna, nie będzie się znajdowała w mających wiele aktywnych funkcji i wysoki poziom metabolizmu neuronach, ale w komórkach gleju, oligodendrocytach jak to podaje akademik А.В. Бобров 1 i inni autorzy 9, czy astrocytach 9-12. Na astrocyty jako potencjalną lokalizację pamięci długoterminowej opartej o pola torsyjne zwróciliśmy uwagę już kilka lat temu, biorąc pod uwagę ich intensywną wymianę informacji z neuronami za pomocą synaps. Dla pamięci długoterminowej mieliśmy wówczas hipotezę jej przechowywania w jądrach atomowych, gdzie nie dociera szum elektronowy, a komunikacja odbywałaby się za pomocą rodników: ponadtlenkowego i tlenku azotu. Tego typu zjawisko występuje w magnetycznym rezonansie jądrowym, gdzie wolne rodniki mogą wywoływać rezonans jądrowy.13 Podobną hipotezę opublikowali Huping Hu i Maoxin Wu 14, którzy zamiast rodnika ponadtlenkowego postulowali tlen singletowy. To, w jakiej materii w komórkach gleju mogłyby się gromadzić cząstki pola torsyjnego pozostaje ciągle zagadką. Nie w wodzie, ponieważ wejście do kabin statku albo do czołgu natychmiast skasowałoby zawartość pamięci. Wiemy na przykład, że informacja homeopatyczna zawarta we krwi, która prawdopodobnie odpowiada zapisowi astrologicznemu nabytemu podczas porodu, jest silnie związana z komórkami krwi (przenosi się do osadu po rozwarstwieniu krwi). Nie jest kasowana po włożeniu do lodówki, a dopiero przy znacznie skuteczniejszym obniżeniu ziemskiego pola magnetycznego. Z drugiej strony nasze wstępne badanie (nie zamieszczone) dotyczące zmiany wymiarów przestrzennych zapisu homeopatycznego kuli stalowej, po wprowadzeniu do nośnika homeopatycznego o kształcie walcowym, pokazuje, że cząstka ta kurczy się w wodzie ok. 1,5- raza, natomiast w miedzi ok. 500 razy (badanie deformacji kształtu sygnału żelaza na spektrum). Zatem, wydaje się korzystne dla wysokiej gęstości zapisu pamięciowego, aby występował on w materiale o wyjątkowo niskim (bliskim zeru) współczynniku załamania optycznego dla cząstek pola torsyjnego.

Nie mamy niestety bezpośrednich danych o udziale pól torsyjnych w pamięci długoterminowej człowieka, a nawet ogólnie pracy mózgu. Jakąś sugestią może być znany

fakt intensyfikacji procesów myślowych na rozłamach tektonicznych. Wobec ograniczonej ilości cząstek pola torsyjnego w otoczeniu, ilość cząstek pola torsyjnego dostępnych w jednostce czasu mogłaby limitować procesy pamięci długoterminowej i procesy myślenia. Zaobserwowano, że na rozłamach tektonicznych, gdzie natężenie pola torsyjnego jest trzykrotnie większe, mieszkali wielcy twórcy rosyjscy 4. Miejsca mocy wykorzystywane są do medytacji, a świątynie różnych religii umieszczane są na rozłamach tektonicznych.

Pamięć długoterminowa zapisana na cząstkach pola torsyjnego nie potrzebuje metabolizmu komórkowego, nie zaniknie automatycznie wraz ze śmiercią organizmu, do tego trzeba destrukcji fizycznej matrycy, w której jest przechowywana. Wydaje się jednak, że organizm ludzki podczas śmierci dokonuje szczególnych operacji z użyciem pól torsyjnych (tzw. promieniowanie śmierci), czego efektem są fantomy pozostałe w ścianach i podłogach miejsc śmierci. Informacja tych fantomów badana naszym spektroskopem wydaje się stosunkowo prosta, jednak bardziej złożona informacja może nie mieścić się w zakresie pomiarowym spektroskopu pól torsyjnych typu optycznego. Również tutaj nie mamy pewności, że informacja ta pochodzi z komórek nerwowych. Może ze zwykłych komórek somatycznych.

Możliwości operacji na cząstkach pola torsyjnego to oczywiście nie tylko odniesienie do istniejącej pamięci długoterminowej człowieka. Jako że cząstki pola torsyjnego można wprowadzać do pamięci współczesnego komputera i wyprowadzać z niego z powrotem, w oparciu o tego typu zjawiska można będzie w niedalekiej przyszłości skonstruować komputer torsyjno-elektroniczny, przy zastosowaniu zmodyfikowanej architektury zwykłego komputera, który będzie przetwarzał informacje przestrzenne z użyciem cząstek pola torsyjnego i dostarczał na wyjście wynik operacji na polach torsyjnych. Przetworzenie skomplikowanego sygnału w postaci pola torsyjnego na sygnał w pełni elektroniczny to oczywiście niezależne wyzwanie czekające naukę światową. Można się spodziewać, że dla przetwarzania informacji przestrzennych taki komputer będzie posiadał całe rzędy wielkości większą moc obliczeniową od komputera na bazie którego powstał. Z naszych badań wynika, że sygnał pola torsyjnego przesyłany i gromadzony przez systemy komputerowe jest całkowicie analogowy. Przesłanie go pocztą elektroniczną powoduje kilkukrotny spadek jego intensywności i pewne zanieczyszczenie informacją pochodzącą od materiałów elementów elektronicznych. Silne sygnały są mniej zanieczyszczone i podlegają mniejszej utracie intensywności. Charakterystyczne jest, że komputer z zapisaną informacją homeopatyczną promieniuje ją w przestrzeń, jak fiolka z lekiem homeopatycznym, co łatwo wykryć. Te zjawiska przenoszenia informacji homeopatycznej cienkimi połączeniami wewnątrz układów scalonych pokazują, że podobnie mogłaby ona wędrować cienkimi rozgałęzieniami neuronów.

Biorąc pod uwagę moc obliczeniową ludzkiego mózgu należy go raczej porównywać do wspólczesnych superkomputerów zawierających obecnie ponad milion mikroprocesorów, a nie do zwykłego komputera osobistego. Biofizycy znaleźli już przewody łączące poszczególne elementy (neurony) i rozproszone po całym „komputerze” bramki logiczne (synapsy). Ich ilość idąca w miliardy zdumiała badaczy na tyle, że przyjęli, że to już cały komputer, że wszystkie funkcje są realizowane w oparciu o sieci neuronowe. Tymczasem to co można wnioskować z właściwości poszczególnych opisanych systemów mózgu, to jedynie urządzenia peryferyjne pracujące w znakomitej większości w czasie rzeczywistym. W ten sposób zapomniano o mikroprocesorach, które zapewniłyby potężną moc obliczeniową konieczną do prowadzania psychologicznych procesów informacyjnych typu „gestalt”. Najpiękniejsze odkrycia są ciągle przed nami.

Literatura

1. А.В. Бобров; О механизмах подсознания и памяти; Материалы V-й международной научно-практической конференции Торсионные поля и информационные взаимодействия, Москва 10-11 сентября 2016 г, с. 42-61.

2. Д. Войтковяк, К. Радушкевич, А. Фридриховски; Какую информацию способна перенести частица торсионного поля? Журнал Формирующихся Направлений Науки xxx

3. K. Pribram, M. Nuwer, R. Baron; The holographic hypothesis of memory structure in brain function and perception, in: Contemporary Developments in Mathematical Psychology V. II, Edithed by R. C. Atkinson, D. H. Krantz, R. C. Luce, P. Suppes; Freeman and Company 1974.

4. Е. К. Мельников, Г. М. Пивоварова; Геодинамически активные разломы и их воздействие на здоровье и жизнедеятельность человека; Издательство Ладога-100, Санкт-Петербург – Москва 2014 г. – 176 с.

5. C. Zabaryczny; Zabaryczne wierszyki-traktaciki: jakie się roją w głowie dojrzałego chłopca z podnóża Kocich Gór – źródeł Baryczy; Kostrzyn 2016

6. Diana Wojtkowiak; Antropologia systematyczna; Autorska Seria Naukowa DETERMINIZM Tom II, Gdansk 2009; http://www.torsionfield.eu/

7. Медленно меняющиеся биологические часы, использующие торсионные поля

Д. Войтковяк, Б. Глембицка, К. Радушкевич, М. Скурковска, А. Фрыдрыховски; Торсионные поля и информационные взаимодействия – 2016: Материалы V-й международной научно-практической конференции. Москва, 10-11 сентября 2016 г. c. 153-167 http://www.second-physics.ru/node/31

8. D. Wojtkowiak; Torsion fields in ordinary matter; in section: Reflections; http://www.torsionfield.eu/

9. L. S. Overstreet; Quantal transmission: not just for neurons; TRENDS in Neurosciences (2005) 28(2): 59-62.

10. J. M. Robertson; The Astrocentric Hypothesis: proposed role of astrocytes in consciousness and memory formation; Journal of Physiology – Paris 96 (2002) 251–255.

11. G. Dallerac, N. Rouach; Astrocytes as new targets to improve cognitive functions;

Progress in Neurobiology (2016) 144: 48–67.

12. A. Pereira Jr; Perceptual Information Integration: Hypothetical Role

of Astrocytes; Cogn Comput (2012) 4: 51–62. DOI 10.1007/s12559-011-9120-5

13. A. Graczyk, J. Sobczyńska, A. Konarzewski; Chemicznie indukowana dynamiczna polaryzacja jąder, rozdział w pracy zbiorowej pod redakcją L. Sobczyka: Postępy w zastosowaniach technik rezonansowych w chemii; Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1984.

14. H. Hu, M. Wu; Spin-mediated cosciousness theory: possible roles of neural membrane nuclear spin ensembles and paramagnetic oxygen; Medical Hypotheses (2004) 63: 633-646.